Rozmawia Sylwia Borowska Zdjęcia Krzysztof Opaliński/Photogram
- Jaką siebie zagrałaś podczas tej sesji zdjęciowej?
- O niczym nie myślałam. Po prostu się rozluźniłam.
- Rzadko ci się to zdarza?
- Na sesjach zdjęciowych rzadko, prywatnie częściej.
- Peszy cię obiektyw?
- Męczy mnie wchodzenie w konwencje, które nie są moje. Tutaj miało być kilka ujęć od niechcenia po skończonej już sesji zdjęciowej. Przez przypadek wyszło coś zadziwiającego.
- Bo spojrzałaś i pomyślałaś...
- Że to prawda, choć jest to całkowita kreacja.
- Chciałabyś być taka na co dzień?
- Nie.
- Komu by się to nie spodobało?
- Wielu osobom, głównie mnie samej. Musiałabym być kontrowersyjna, bezkompromisowa, zimna. Wolę taką zagrać.
- Aktorstwo oznacza granie co rusz kogoś innego. Czy może sprzyja odkrywaniu samego siebie?
-Ten zawód pozwala w pewnym sensie otwierać zaszyte w nas kieszonki. Jednak nie świadczy to o tym, że jesteśmy tacy jak nasi bohaterowie, tylko że tacy moglibyśmy być. Gdybym chciała poszukiwać i odkrywać siebie przez role, pogubiłabym się bardzo szybko, a na pewno nie wiedziałabym, kim jestem. To wręcz niebezpieczne.
- Które z „kieszonek" zaskoczyły cię najbardziej?
- Rolą, która uruchomiła nieznane mi wcześniej emocje, była Irina z „Miss HIV" Macieja Kowalewskiego. Bezwzględna laska, która idzie po trupach do celu. Kłamie, udaje, manipuluje. Granie takiej postaci sprawia mi ogromną przyjemność. Rozładowuję się. Miałam szczęście pracować z reżyserami, którzy przy każdym naszym kolejnym przedsięwzięciu mówili: „A teraz poszukamy w tobie czegoś innego, nowego". W „Polaroidach" Marka Ravenhilla u Anny Augustynowicz grałam Nadię, dobrą, ale pogubioną dziewczynę, która bierze narkotyki. Po roku grania tego spektaklu Ania przychodzi do mnie i mówi: „Koniec z dzidzibutką. Przestań przebierać tymi nóżkami. Minął rok, ty się zmieniasz, idź za sobą w tej roli". To nie było przyjemne, ale bardzo twórcze. Kiedy stawiałam pierwsze kroki w zawodzie, miałam opinię osoby pierdolniętej, chaotycznej, ale na scenie bardzo prawdziwej. W „Dowodzie" Davida Auburna wypowiadam tekst: „Dowód jest w porządku, ja to wiem, ale dla mnie wciąż jest na zszywaczach, kanciasty, chropowaty", i wtedy myślę o sobie. Znam to uczucie, kiedy jestem pewna, że dobrze myślę, tylko coś przeszkadza mi to zagrać.
- Po premierze „Dowodu" ludzie się tobą zachwycili. Byłaś wreszcie tak bardzo wyraźnie „inna".
- Wszyscy pytają mnie: co się stało? Nie wiem, co mnie aż tak bardzo zmieniło. Może to, że byłam z ojcem codziennie aż przez trzy miesiące, w dodatku u mamy w teatrze? Miałam wreszcie oboje rodziców przy sobie. To mi się nigdy wcześniej nie zdarzyło. Może tego potrzebowałam. A może wcale się nie zmieniłam, tylko ta rola dała mi możliwość pokazania siebie zupełnie innej. Nie wiem.
- W tej czarnej sukience na scenie wyglądałaś seksownie. Takiej cię nie znałam.
- Dziękuję, czuję się w niej świetnie. Ale to dzięki Magdzie Maciejewskiej, która zaprojektowała kostiumy do spektaklu.
- Obudziłaś w sobie po 33. roku życia kobietę? (...)
Więcej w Zwierciadle 9/2008
podyskutuj na forum...© Copyright Zwierciadło 2008 | projekt i wykonanie discipline Media Group
