Zwierciadło forum

Ty   cwaniaro jedna )

Jestem już w domu od wczoraj  - PADŁAM !!!!!!!!  O B O L A Ł A    w każdym  punkcie  ciała  padłam.
Dzisiaj  zwlekłam się  do kościoła - malowałam się  chyba 2 godziny - nic mi nie szło, w dodatku nie podobał mi się makijaż jaki sobie   umiem zrobić  - taki  cacy niewidoczny a a a a   jednak maskara.

Popołudniu  odwiedziłam moje   padrugi -  i jestem. Ziut rozrabiał tak wdzięcznie i cudnie  - że  znowu zachciało mi sie żyć - ---------------  choć w busie ( z Kraka tu) prosiłam Boga o  to  co bgy mnie  zgarnął już - bo nie mam siły do9 tego   wszystkiego).

Moje przyjaciółki po feriach z dziećmi (starymi koniami) i wnukami (prawie  też już starymi koniami ) wygladają niestey  jak wywłoki - gorzej niż ja po BABCI która w sobotę dała  się wykąpać  - zrobiłam paznokcie, loczki, wycięłam  odciska  i całą szczęśliwa  wycałowałam i  odjechałam   niby do lepszego ----------------- Moje ko9leżanki - szare, ze łzami w oczach -ale O TYM POTEM ))


Jestem sama z ZIutem -   wpadnę w nocy ) tęskno mi za WA< MI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ale za to skonczyły się dobre dni jeżeli chodzi o "synusia". Pogodził sie ze sowja dziewczyną i jak tylko wrócił od niej to znów jestem wrogiem. Nie musze nic mówic, wystarczy że w ogóle żyję. a jak juz sie odezwę, to dopiero sie zaczyna. zero szacunku.  jaki niezalezny! ho ho! I dorosły. Tylko do jednego. Do innych rzeczy to nie  jest dorosły. Niestety.
szkoda gadac.


Czekam na Was Dziewczynki

miłego dzionka

Annaaga trzymaj sie kochana, wiem ze to ciezko ale jakos sie synusiem nie przejmuj jak mozesz. Jak sie tak chlopak zmienia pod wplywem tej pindzi to nic dobrego z tego nie wroze. Ale moze chlopak przejzy na oczy i zacznie myslec, choc teraz to chyba mytsli czyms innym.

Takie cudownosci wypisujesz kulinarne ze slinka mi tu przy biurku cieknie, az wstyd.

Shibbi mame wypieknilas, skad ty sily na to wszystko bierzesz?

Bylam wczoraj na chrzcinach u kolezanki. Uroczystosc piekna, ale niesty z moja kolezanka nie jest dobrze. Ma totalna depresje poporodowa, nigdy nie widzialam czegos takiego tylko slyszlam o tym. No ale powiem wam ogolnie dramat. Ona nie chce dziecka,uwaza ze zmarnowala sobie zycie i mezowi. Cos strasznego.

Napisze chwilke pozniej.

aqu napisał:

Bylam wczoraj na chrzcinach u kolezanki. Uroczystosc piekna, ale niesty z moja kolezanka nie jest dobrze. Ma totalna depresje poporodowa, nigdy nie widzialam czegos takiego tylko slyszlam o tym. No ale powiem wam ogolnie dramat. Ona nie chce dziecka,uwaza ze zmarnowala sobie zycie i mezowi. Cos strasznego!

O, to rzeczywiście smutne - delikatnie rzecz ujmując. Agu, a czy ona przedtem chciała dziecka..? Bo jeśli nie miała przekonania co do tego czy chce być matką a np. zrobiła to dla męża, rodziny, etc., to mamy do czynienia z czymś więcej aniżeli depresją poporodową. To może być dramat nieodwracalnej decyzji, do której poczuła się przymuszona. Napisz coś więcej. W tym wszystkim szkoda wszystkich, i dziecka chyba bajbardziej, bo najmniej zawiniło - w zasadzie to NIC

Ostatnio edytowany przez gosik (2010-02-08 16:17:57)

Cześc Dziewczyny

psycholog ze mnie jak z koziej...... trąba ale wiem, że chęć posiadania dziecka a depresja poporodowa to dwie rózne rzeczy. Ja bardzo chciałam dziecka  i mnie tez dopadło. Ale może nie aż tak, jak Aqusia opisała. To minie. trzeba czasu. Ale stan nie jest fajny bo dziecko w ogóle matke nie obchodzi. jest jej wszystko jedno. A potem???? Hormony sie ustatkuja, roboty przybędzie i nie ma czasu na depresje.

Jutro bede ostatecznie wiedziała co z tym naszym Krakowem.. I szybciutko napisze wóz czy przewóz. Tylko mam nadzieje że jak mi sie uda wszystko poprzestwiac to nie usłysze od was że nie możecie sie spotkać???  Tylko czy mi sie uda??

szefowa dzis osttni dzien na urlopie. jutro wraca. Koniec balu panno lalu! I tak dobrze że ją wysłałam za granicę. Nie było szansy przez tydzień zeby przyszła. gdy bierze urlop i nie wyjeżdża to i tak przychodzi do pracy. Co dzień. A przeciez odpoczynek od szefa tez nam sie czasami nalezy. nawet jak ten szef jest najcudowniejszy.

Wiesz co Gosik? Wg mnie dużo zalezy od tego czy sama borykasz się z tym macierzyństwem czy masz partnera który jest z Toba i uczestniczy w tym wszystkim. Ale tego nie możesz byc nigdy pewna bo dzis masz , a jutro nie. A nawet jesli go masz , to on ma gdzies wychowywanie i pomaganie ci. Różnie może być. Jeżeli nie jestes pewna to daj sobie spokój. Dziecko to najwieksza na świecie odpowiedzialność i najwieksza praca, jaką mozna sobie wyobrazić. prawda jest taka że 80 % ludzi nie powinno miec dzieci w ogóle bo  dziecko to był kaprys, przypadek czy cos tam innego. A najlepsze jest że cały czas myłsisz- jak dorośnie to bede miała luzik i spokój. A to g... prawda. I wtedy dopiero zaczynaja sie prawdziwe problemy.
Ale cóz - takie zycie. Z drugiej strony małe dzieci to cos cudnego. Nikt nigdy nie kochał mnie i nie dał mi tyle uczucia co mój syn. I jestem pewna że nikt nie jest w stanie mi dać. Ani tu, ani w cąłym kosmosie.
Za to teraz da mi duzo smutku, łez itd    Facet po prostu.

Sama chciałm. Mój wybór.

A wczoraj przeczytałam super zdanie. Podpisuje sie pod nim - "Byłam wzorową matką, dopóki nie urodziłam dziecka".

minina napisał:

mysle gosik ,ze to sie czuje. ja np mialam tak: jak widzialam dzieciaczki , to sie rozmarzalam, ze tez bym chciala i jak to bedzie fajnie i wesolo...wyobrazalam sobie siebie jako mame i podobalo mi sie to...

no i co, jest fajnie i wesoło..? czy jest inaczej niż sobie wyobrażałaś? a może lepiej?

Hej laseczki. Przepraszam ale wczoraj mi sie juz nawalilo roboty w pracy i nie dalam rady wejsc.
Wiecie co ona to chciala dziecka od chyba 6 lat i chyba jej sie wydawalo ze bedzie najlepsza mama na swiecie. I super przeszla ciaze i porod, pierwsze tygodnie w miare przeszly a teraz mowie wam wrak dziewczyny. Obwinia sie za wszystko, nie czuje kontaktu z dzieckiem, nie spi, nie je, zamartwia sie non stop i nie da sie jej za bardzo nic racjonalnie wytlumaczyc bo i tak siebie obwinia. Mysle ze wszystko sie nalozylo, hormony, wydaje i sie ze ona nie jadla za bardzo wiec byla kompletnie odmineralizowana. A jakie jeszcze psychiczne rzeczy sie na to zlozylo poprostu nie wiem. Teraz jest na lekach, ale chyba jeszcze za bardzo nie dzialaja.  Jaj maz sie bardzo martwi ale jakos musza przez to przejsc. Ja sporo teraz o tym czytalam i wszedzie jest napisane ze w takich wypadkach powinna miec psychoterapie oprocz leczenia farmakologicznego, jej terapii nie przepisali. Modle sie tylko zeby sie nie stala jakas tragedia.

Annaaga super sie ciesze no pewnei ze nie odwolamy jiji tylko dzialaj!

Kochane zmykam, musze cos popracowac. Buzki na razie

jest b fajnie i wesolo!
ludzik jest b pogodny, zdrowy i daje taka radosc, jakiej nie da nikt i nic.
maz sie sprawdzil i  gdy widze jak bawi sie z synkiem , jak nim zajmuje , to kocham go jeszcze mocniej

jest inaczej niz sobie wyobrazalam, bo po prostu wielu rzeczy sobie nie wyobrazalam.
oddaje sie swoja cala wolnosc. wczesniej prowadzilam zupelnie inne zycie, bylam niezalezna i robilam, co chcialam. teraz tak nie jest, przynajmniej obecnie. wszystko zmienilo sie o 180 stopni. wszystko kreci sie wokol dziecka,  (on jest jeszcze malutki, ma 20 miesiecy). jeszcze sie tak do konca do tego nie przyzwyczailam... mam zreszta cicha nadzieje, ze to sie zmieni
podsumowujac: ja sie czuje b dobrze jako mama, choc czasem chcialabym uciec , tak na dobe, zeby znowu wrocic

a propos   "zapłat"

w tym   życiu za wszystko się płaci a szczególnie za miłość  - i to bez znaczenia  czy, za tę  od  dzieci czy do  dzieci,  czy  za tę damsko - męską -

> > > > > > > > > > > >                   niestety                         < < < < < < < < < < < < < < < < < <

annoago kochana moja, a czy ty musisz tak strasznie tym synem marnotrawnym żyć i przeżywać..? nie jestem mamą, ale byłam i jestem i na zawsze będę czyjąś córką i też mam za sobą okres buntu;

Odpuść błagam to oficjalne martwienie się (po cichu możesz), to wypytywanie się i wyrzekanie a dopiero skupisz na sobie jego uwagę - zacznie się zastanawiać co się takiego stało, że przestał być pępkiem świata dla mamy moja rada, ale niekoniecznie złota, warto spóbować (patrz:w mojej burzliwej młodości się sprawdziło

Poza tym, z tego co czytam o synku wnioskuję, że chłopak nieźle sobie sam poczyna (krzywdy zrobić nie daje) i po prostu ma taki etap i już, i musisz się z tym pogodzić i jakoś sama w tym galimatiasie odnaleźć, by nie czuć sie wiecznie pokrzywdzoną (nie ma nic gorszego, aniżeli rola ofiary).

A co do dorosłości i pyskówek, to niestety tu - tradycyjnie już - mamy pewną niespójność, bo:

a) jestem dorosły i mogę robić co mi się podoba - i z kim (patrz: nie muszę Ci sie opowiadać)
b) jestem synem i mogę w Twoim domu spać i jeść na Twój koszt i generalnie wolno mi wszystko (jassssne - mamy darmowy hotel z wyżywieniem i obsługą)

Wniosek: je ciasteczko i ma ciasteczko.

Może warto go zapytać czy jako osoba dorosła ma jakiś pomysł na samodzielne życie (jak się nie chce uczyć to oczywiście zawsze - śladem amerykańskicch nastolatków - może pracować - pytanie czy już wie gdzie i za ile). Bo, tytułem podsumowania, skoro czuje taka potrzebę, Ty mu na drodze nie chcesz dłużej stawać i pytanie brzmi do kiedy i gdzie miałby chęć się przenieść, skoro tak szalenie cierpi mając za ścianą upierdliwą rodzicielkę. Niechaj sobie chłopię spokojnie przemyśli sprawę przez kilka dni.

On już skończył 18 lat...?

Ostatnio edytowany przez gosik (2010-02-09 13:32:53)

Fajne te twoje rady Moja Kochana. bardzo dziekuje . To wszystko prawda. Ja sie z Toba w 100 procentach zgadzam, jestes mądra osobą.  Ja to wszystko juz prztrenowałam. I to wszystko zostało mu dokładnie powiedziane. I CO Z TEGO????

I jak czasami cos pisze o moich z nim relacjach to tak tylko żeby mi ulzyło bo wiem że nikt nie jest w stanie mi niczego doradzic. tego jestem pewna. nawet jak sam juz przeszedł etap dorastających dzieci. trzeba przejśc i tyle.

Nie gniewaj sie ale ... ale niestety ... może lepiej nie dokończę.

A przeżywam niestety . Raz mniej , raz więcej. I to sie nie zmieni, bo jestem matką po prostu.

Ale postaram sie odpuscic, zgodnie z Twoja radą, tak na zewnatrz. Bedę udawać że mi wiele rzeczy zwisa. Moze faktycznie troche sie do tego przyzwyczje i bedzie zdrowiej nawet dla mnie.

Buzia laseczki


Ide do domu

Jestem dziewczyny!

Ale się tu działo jak mnie nie był, ho ho! Przeczytałam wszystkie posty i widzę, że sporo problemów natury psychologicznej przedyskutowałyście!  Tak...... , psychologia.......... , nieodłączna dziedzina życia na tym ziemskim padole i nie ważne, czy jest się dzieckiem, nastolatkiem, czy dorosłym (często też dzieckiem, czytaj: głównie faceci!). Wiem coś o tym!!!

Mam nadzieję, że problemy, o których piszecie, wcześniej czy później jakoś się rozwiążą. I daj Boże, żeby z pozytywnym skutkiem. Tylko, dlaczego to tak długo trwa!!!!!

Annaaga, Gosik chyba ma rację z pozornym odpuszczeniem synusiowi. Spróbuj, może podziała? Może Twój Piotrek związał się z niewłaściwą dziewczyną, tworząc tzw. toksyczny związek i sam nie bardzo rozumie, co się z nim wyrabia - stąd taka reakcja na Ciebie??? Nie wiem....., teraz gdybam.....
W wolnej chwilce skrobnij przepis na Walewską, please


Shibbi, jak mam rozumieć Twoje słowa, " ja już na wylocie"?????????????????????????????????????????????????????????????????


Agu, ciężka sprawa z Twoją koleżanką, strasznie mi przykro, że tak reaguje na swoje dzieciątko!!! Zmówię zdrowaśkę, żeby to wszystko się wyprostowało!!!


Jutro jadę do lekarzy, z wynikami........... i może uda się ustalić termin operacji?! Po roku oczekiwania w kolejce!!!
Shibbi, zgadzam się  w 100% z Twoją opinią na temat "naszej wspaniałej polskiej służby zdrowia"


Pozdrawiam kochane Laseczki

odezwę się jutro