Zwierciadło forum

Dzień dobry

Pani Anno, rozpaczliwie szukam kontaktu do pani - mailowego/telefonicznego. 13 listopada ( ten piątek ) łódzki Klub Krytyki Politycznej organizuje spotkanie z pisarkami - bedzie Agnieszka Drotkiewicz i Anda Rottenberg, chcielibyśmy zaprosić równeiż panią.
Czy byałby pani tak miła i odezwała sie na mój mail  zdanek15@poczta.onet.pl

Bardzo proszę o kontakt !

Ojej! Ile czasu minęło! Nie gniewaj się kochana Elbereth, że nie odpisałam. Zawsze dostawałam "cynk" na pocztę, że coś jest na forum. Bez powiadomienia nie wchodzę na forum, bo nie chcę się uzależnić, a także rozmieniać na zbyt wiele osób. Ciebie polubiłam. Widać nie jesteśmy aż takie trywialne skoro pani Ania do nas zagląda. Co do buraczków... lubię kuchnię biednych ludzi. Jest w miarę zdrowa i nie zabiera za dużo czasu (nie to co te wszystkie kalmary, ostrygi i ananasy). Buraczki mają aż 3 zalety: są tanie, zdrowe i smaczne. Kapusta to drugi mój rarytas. Nie mówiąc już o zwykłym cieście drożdżowym z kruszonką. Cieszy mnie to, że tylu ludzi nie ma mieszkania, bo nie czuję się taką niedorajdą (świetne słowo- znaczy, że nie nadaję się do rajdów?).

Czy na to forum wchodzi się tylko przez "podyskutuj na forum", pod Przeglądarką? Nie ma bezpośredniej furtki? Jak wy tu wchodzicie?

Ja sobie zrobiłam stałą zakładkę bezpośrednio do strony forum i jakoś wchodzę. a komputery nie są moją najmocniejszą stroną. Prędzej przypomina to piętę Achillesa. Pozdrawiam Panią serdecznie Pani Aniu, a także Elbereth (chyba kupiłaś sobie już ten wymarzony domek i go urządzasz, bo zniknęłaś z forum jak moja ostaynia pensja..). Jak zdrowie? Mam nadzieję, że trafiła Pani do szpitala dra House'a lub przynajmniej do Leśnej Góry... (chociaż seriale dają nam nadzieję, że jesteśmy w dobrych rękach jako pacjenci).

Witam ,dzisiaj pomyslalam ,ze troche to nie taktowne ,ze pisalam tyle o sobie i swoich problemach na watku pani Anny, wiec postaram sie to zmienic. Pani Anno, chcialabym nawiazac do pani grudniowego felietonu. Rozumiem doskonale o czym pani pisze i ogarnia mnie przerazenie jak pomysle ,ze wiekszosc kobiet jakby dobrze pogrzebala w pamieci znalazla by podobne mniej lub bardziej bolesne epizody.
Ja sama jako dziecko nie padlam ofiara zadnych naduzyc ze strony doroslych mezczyzn. Pamietam jednak te "dziwne" sytuacje ,np jak to nagle w trakcie jakis urodzic rodzicow, jeden z ich znajomych zajrzal do mojego pokoju, usiadl obok mnie na lozku i jakos dziwnie glaskal po wlosach i jeszcze pachnial alkoholem - okropne. Pamietam jak wujek mamy zapraszal do siebie na kolana na fotel i tez "cos bylo nie tak". to okropne ,jak bezbronne sa dzieci w takich sytacjach. Dokladnie tak jak pani napisala -chcialam byc grzeczna ,nie potrafilam odejsc ,zawolac mamy itd. Dzieci nie maja jeszcze rozwinietej asertywnosci -kazdy dorosly jest dla nich ok, czyli trzeba robic to co mowi, nie zdaja sobie sprawy ,ze prawda jest inna -nie kazdy jest ok.  Jednego jednak nie potrafie zrozumiem (co nie znaczy ,ze jakos mnie to oburza), a mianowicie dziececej seksualnosci. Nigdy nie mialam takich przygod z zadnym chlopcem ,chociaz z wieloma sie bawilam i nawet jeden nazwal mnie w przedszkolu ksiezniczka! Zawsze kiedy slysze historie o pokazywaniu sobie siusuaczkow i tyleczkow przez dzieci bardzo sie dziwie, bo nigdy sie z tym nie spotkalam i chyba nie mialam takich potrzeb. Jedyne seksualne przezycie z dziecinstwa to wlasnie czasem kiedy chcialo sie siusiu bylo jakos tak przyjemnie w podbrzuszu -doszlo do tego ,ze nie chodzilam siusiac ,bo chcialam znow to odczuwac. Zapytalam tez mamy co to takiego, ale powiedziala zebym tak nie robila ,bo to niezdrowe.
Pozdrawiam serdecznie

O , jak milo widziec tu nowego posta! Moze to dobrze ,ze nie ma ich tak bardzo duzo ,bo jak juz sie pojawiaja to jest to bardziej ekscytujace .
Blanko, felietony pani Anny biore z magazynu ktory po prostu kupuje ( 8 eu -niezle , takie rzeczy jak polskie gazety i ksiazki trzymaja mnie tu przy zdrowiu psychicznym ,wiec musze! Pytalas o swieta ,wiec powiem ci ,ze chyba troche jestem tradycjonalistka ,bo swieta uwielbiam i sa dla mnie magiczne. Tzn tez troche mnie drazni ten caly szal ,ale staram sie go unikac (jezeli chodzi o sklepy) kupujac prezenty wczesniej. Uwielbiam kupowac wieeeeeeeelka swieza choinke ,przytrajac ja i potem na nia patrzec. Gotowanie to tez troche moje hobby - od wczoraj mam nadzieje ,ze bardziej hobby niz praca ,bo prace rzucilam. Juhu! Koniec ze sterczeniem 8h/dziennie w goracej kawiarnianej kuchni. Nie wiem co bedzie teraz ,ale czuje wielka ulge i wolnosc. Zapisuje sie na kurs angielskiego (tzn angielski juz znam ,ale chce go znac swietnie, zeby moc tu studiowac) i robie prawo jazdy. Szczerze mowiac ,to bardzo sie ciesze z tej decyzji -chociaz byla ryzykowna (bo nie wiem kiedy i jaka znajde teraz prace) ,ale jestem zdania ,ze jak jest mi gdzies zle i mecze sie kazdego dnia -to musze to zmienic, nawet jezeli niesie to za soba ryzyko -prawda? Zycie jest za krotkie na to zeby sie bac i sterczec w stagnacji w jednym miejscu tylko dlatego ze tak bezpieczniej. Wiec wczoraj bylo milo i swiatecznie u mnie w pracy ,pilysmy grzane wino pod koniec ,ja upieklam reniferki :
http://www.kwestiasmaku.com/kuchnia_pol … zepis.html
(-goraco polecam ta strone swoja droga) , dostalam "kanapowy" kocyk (taki z rekawkami , ktorym mozna sie opatulic (opatulic -znacie takie slowo? , wino i kubek i pozegnalam sie rozdzialem w moim zyciu pt praca w kawiarni!
Zycze wszystkim pieknych , magicznych Swiat Bozego Narodzenia, pelnych milosci i ciepla!

O nie! To straszne kiedy to sie dzieje , ja ostatnio stracilam w ten sposob dluuuuuuugiego maila do dawno niewidzianej przyjaciolki i to takiego ktorego trudno powtorzyc.. takze wiem jakie to frustrujace i zniechecajace!
Chcialam jeszcze dodac cos  w temacie swiat. Pamietacie swiateczne emocje z czasow dziecinstwa? Mi te wspomnienia pozwalaja na nowo poczuc cala ta atmosfere. Pamietam jak dziadek kiedys wrocil z zakupow i opowiadal ,ze widzial mikolaja jak sie wspinal do nieba po drabinie. Ten obraz dalej siedzi w mojej pamieci, przezywalam to tak bardzo ,ze nigdy nie zapomne. Nie zapomne tez tego jak wujek stal na balkonie przebrany za mikolaja (oczywiscie dzieci o tym nie wiedzialy) i w pewnym momencie pukal, mowil ze renifery stoja za domem (nigdy nie moglam ich zobaczyc, bo padal taki gesty snieg), siadal na specjalnym dla niego fotelu i wszystkie dzieci w rodzinie mowily wierszyki itd ,zeby dostac prezenty. Cudowne Nigdy tego nie zapomne

Melduje się kolejna "utracjuszka". Dziś udało mi się *;-(*  posłać w eter dwa posty (w tym jeden ambitny i długi) w wieczny niebyt. Czy to moje osobiste doświadczenie wpisało się tym sposobem do ogólnego wzoru pani Anno?
Lecz zawzięłam się nie odpuścić i wreszcie zrealizować postanowienie przednoworoczne, by ujawnić przed panią niezatarte wrażenie po lekturze "Dziewczyny z zapałkami". Nie minęło ono mimo upływu czasu od lektury. A z wpisem czekałam na Pani wyzdrowienie, sama kurując się w sanatorium. Dodam tylko, że poleciłam powieść dwóm przyjaciółkom, co zaowocowało burzliwym wieczorem dyskusyjnym przy kawie (i nie tylko). Szczegółowymi uwagami będę się mogła podzielić po zaglądnięciu do wynotowanych (bowiem egzemplarz był biblioteczny) cytatów, gdyż ten wpis traktuję jako balon próbny i przełamanie złej passy w traceniu maili.
Serdecznie pozdrawiam Panią i wierne forumowiczki Blankę oraz elbereth

-wielkie dzieki "gosciu" za rade.