Zwierciadło

Spis treści

Regulaminy

Na dobry początek

Nie jest ważne, ile dajemy,
ale ile miłości w to wkładamy
– to jest właśnie wprowadzanie
w czyn współodczuwania.

{Matka Teresa z Kalkuty}

E-wydania

Mistrzowie codzienności

Partner irytuje, dzieci wciąż sprawiają kłopoty, święty by z nimi nie wytrzymał – jak w takich warunkach myśleć o duchowym rozwoju?! A jednak... I dzieci, i partnerzy uczą nas miłości. Bycie z nimi wymaga znajdowania i wyrażania tego, co w nas kochające, wspierające i współczujące. Otwierając się na miłość, zaczynamy widzieć w bliskich ich wewnętrzne piękno i doskonałość. Mistrzowie na wyciągnięcie ręki? Właśnie tak

Felieton

Pragnę skorzystać z okazji, jaką daje mi ten felieton, by podzielić się z Państwem uwagami na temat pewnego procesu. Otóż wiele dziedzin naszego życia kulturalnego, zachowując swą nazwę, zmienia całkowicie treść, oddziela się od swych korzeni i od swych cech właściwych, stając się rodzajem atrapy, fasadą dla treści zgoła przeciwstawnych. Proces ten omówię na przykładzie zjawiska, którym interesowałem się i interesuję tak teoretycznie, jak i praktycznie, a mam tu na myśli kabaret.

Egoizm oddziela

Nasze cele i działania powinny służyć nie tylko nam, ale i światu. Wtedy odniesiemy życiowy sukces i odnajdziemy głęboką satysfakcję. Aby nam się to udało, musimy tylko... wyjść poza egoizm. To on jest cieniem kolejnej cnoty Questu – świadomości. Jak go w sobie pokonać? – mówi Wojciech Eichelberger, współtwórca programu rozwoju wewnętrznego Quest

Odpowiedzialność po Polsku

Konkurs ING Życie dotyczący odpowiedzialności cieszył się tak dużym zainteresowaniem, że postanowiliśmy przedłużyć termin nadsyłania odpowiedzi. Ostateczne wyniki opublikujemy 8 września stronach portalu internetowego „Zwierciadła”, już teraz jednak przedstawiamy, o czym pisaliście w swoich listach najczęściej

Zamiast wstĘpu

Trudny temat: bliscy. Zawsze z tym jest kłopot. Mamy raczej tendencje do szukania życiowej mądrości u odległych autorytetów, w ich książkach, wypowiedziach, w ich biografiach. Nie ma w tym nic złego, dopóki nie zaczniemy im zawierzać nadmiernie, traktując ich doświadczenia jako protezę własnych, czasem nawet otaczając ich osoby kultem.